สารานุกรมไทย
สำหรับเยาวชน เมนู 17
เล่มที่ ๑๗
เรื่องที่ ๑ ช้างเผือก
เรื่องที่ ๒ ฉันทลักษณ์ไทย
เรื่องที่ ๓ ระบบนิเวศ และความสัมพันธ์ระหว่างธรรมชาติกับสิ่งมีชีวิต
เรื่องที่ ๔ โรคตับอักเสบจากไวรัส
เรื่องที่ ๕ ของเสียที่เป็นอันตราย
เรื่องที่ ๖ การตั้งถิ่นฐานของมนุษย์
เรื่องที่ ๗ ปอแก้วปอกระเจา
เรื่องที่ ๘ พืชเส้นใย
เรื่องที่ ๙ การปรับปรุงพันธุ์พืช
เรื่องที่ ๑๐ ข้าวสาลี
รายชื่อผู้เขียน

สารานุกรมไทยสำหรับเยาวชนฯ / เล่มที่ ๑๗ / เรื่องที่ ๗ ปอแก้วปอกระเจา / ปอแก้วปอกระเจา

ปอแก้วปอกระเจา
ไร่ปอ
ไร่ปอ
ปอเป็นพืชเส้นใยชนิดหนึ่งที่ได้เส้นใยจากส่วนเปลือกของลำต้น โดยการแช่ฟอก เส้นใยมีลักษณะอ่อนนุ่ม ส่วนใหญ่จึงใช้ในการผลิตกระสอบบรรจุธัญพืช เช่น ข้าว ข้าวโพด ข้าว ฟ่าง หรือผลิตผลทางการเกษตร เช่น น้ำตาล นอกจากนี้ยังใช้ในการทำพรมปูพื้น ฉนวนไฟฟ้า ส่วนประกอบเคมีภัณฑ์ วัสดุทางการทหาร และอาจจะใช้ปอทั้งต้น เพื่อผลิตเยื่อกระดาษ จะเห็น ได้ว่า ปอเป็นพืชที่มีความสำคัญต่ออุตสาหกรรมเกษตร และนำรายได้เข้าสู่ประเทศปีละเป็น จำนวนมาก

ปอเป็นพืชที่สามารถปรับตัวเข้ากับสิ่งแวดล้อมได้ดี ทนต่อความแห้งแล้ง นอกจากนี้ยังสามารถเจริญเติบโตได้ในดินเกือบทุกประเภท แต่ดินที่เหมาะสมในการปลูกปอให้ได้ผลิตผลสูง ควรเป็นดินร่วนซุย และมีความอุดมสมบูรณ์ มาก ปัจจุบันทั่วโลกมีพื้นที่ปลูกปอประมาณ ๑๖,๙๙๐,๐๐๐ ไร่ ได้ผลิตผล ๓.๔๒๓,๐๐๐ ตัน (พ.ศ. ๒๕๓๕) ผลิตผลที่ได้ร้อยละ ๙๔ อยู่ใน ทวีปเอเชีย ประเทศอินเดียเป็นผู้ผลิตได้มาก ที่สุดประมาณปีละ ๑,๖๒๐,๐๐๐ ตัน ส่วนใหญ่เป็นปอกระเจาฝักยาว และมีปอแก้วอยู่บ้างเล็กน้อย ประเทศผู้ผลิตรองลงมา ได้แก่ บังกลาเทศ สามารถผลิตได้ปีละ ๙๔๘,๖๐๐ ตัน ซึ่งส่วนใหญ่ เป็นปอกระเจาฝักกลม และสาธารณรัฐประชาชนจีนผลิตได้ ๕๐๘,๐๐๐ ตัน เป็นปอคิวบา ส่วนประเทศไทยผลิตได้ประมาณ ๑๒๗,๐๐๐ ตัน เส้นใยที่ผลิตได้ร้อยละ ๙๒ เป็นปอแก้ว ส่วนที่เหลือเป็นปอกระเจา

พื้นที่ปลูกในประเทศไทยมี ๖๒๒,๐๐๐ ไร่ (พ.ศ. ๒๕๓๕) พื้นที่ปลูกปอแก้วเกือบทั้งหมด อยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เนื่องจากเป็นพืชที่ทนต่อความแห้งแล้งได้ดี จังหวัดที่ปลูกมาก ได้แก่ อุดรธานี ชัยภูมิ ขอนแก่น มหาสารคาม ศรีสะเกษ อุบลราชธานี และบุรีรัมย์ และมีการ ปลูกอยู่บ้างในภาคเหนือและภาคกลาง เขตจังหวัด ปราจีนบุรี ส่วนปอกระเจามีการปลูกไม่มากนัก เนื่องจากเป็นพืชที่ต้องการความอุดมสมบูรณ์มาก มีการกระจายของน้ำฝนตลอดฤดูปลูกดี จึงสามารถปลูกได้บ้างในบางจังหวัดของภาค ตะวันออกเฉียงเหนือ เช่น หนองคาย นครพนม สกลนคร กาฬสินธุ์ และบางส่วนของจังหวัด อุดรธานี
หัวข้อก่อนหน้า หัวข้อถัดไป