สารานุกรมไทย
สำหรับเยาวชน เมนู 15
เล่มที่ ๑๕
เรื่องที่ ๑ ผึ้ง
เรื่องที่ ๒ การเลี้ยงผึ้งโพรงไทย
เรื่องที่ ๓ ยาสูบ
เรื่องที่ ๔ ไม้สัก
เรื่องที่ ๕ ผ้าไทย
เรื่องที่ ๖ ชุมชนโบรานในเมืองไทย จากหลักฐานภาพถ่ายทางอากาศ
เรื่องที่ ๗ น้ำเสีย
เรื่องที่ ๘ ขยะมูลฝอย
เรื่องที่ ๙ มลพิษทางอากาศ
เรื่องที่ ๑๐ ปัญหาสิ่งแวดล้อมระดับสากล
รายชื่อผู้เขียน

สารานุกรมไทยสำหรับเยาวชนฯ / เล่มที่ ๑๕ / เรื่องที่ ๓ ยาสูบ / ใบยาเวอร์ยิเนีย

ใบยาเวอร์ยิเนีย
การเสียบใบยาที่โคนก้านใบด้วยไม้เสียบ (แต่ละใบห่างกันประมาณครึ่งนิ้ว)
การเสียบใบยาที่โคนก้านใบด้วยไม้เสียบ (แต่ละใบห่างกันประมาณครึ่งนิ้ว)

การเสียบใบยาเข้ากับไม้ราวยา
การเสียบใบยาเข้ากับไม้ราวยา
ใบยาเวอร์ยิเนีย

เมื่อเก็บใบแล้ว นำมาเสียบด้วยไม้เสียบที่โคนก้านใบ แต่ละใบห่างกันประมาณครึ่งนิ้ว แล้วนำไปมัดกับไม้ราวยาอีกทีหนึ่งด้วยตอกไม้ ราวยาหนึ่งๆ จะมีใบยา ๒-๓ เสียบ ขึ้นอยู่กับขนาดของใบยา หรืออาจนำใบยาไปมัดติดกับไม้ราวยาโดยตรงด้วยเชือกก็ได้ แล้วจึงนำไม้ราวยาเข้าไปวางเป็นชั้นๆ ในโรงบ่ม โดยให้ไม้ราวยาแต่ละไม้ห่างกัน ๖-๘ นิ้ว โรงบ่มขนาด ๖x๖x๖ เมตรจะบรรจุใบยาสดได้ประมาณ ๒,๕๐๐-๓,๐๐๐ กิโลกรัม

การบ่มใบยาเวอร์ยิเนีย เป็นการบ่มด้วยไอร้อน โดยใช้ความร้อนจากไฟ ซึ่งมีตัวเตาฝังอยู่กับผนังโรงบ่มด้านนอก แล้วให้ความร้อนผ่านเข้าไปยังท่อโลหะ ซึ่งวางอยู่ภายในโรงบ่มเป็นรูปตัวยู (U) ความร้อนจากผิวท่อจะถ่ายเทให้กับอากาศรอบๆ ท่อ ทำให้อุณหภูมิภายในโรงบ่มเพิ่มหรือลดได้ตามความต้องการ สำหรับเชื้อเพลิงที่ใช้ ได้แก่ ฟืน ลิกไนต์ น้ำมันเตา น้ำมันก๊าด และแก๊ส

อุณหภูมิกับความชื้นภายในโรงบ่มจะต้องควบคุมให้มีความสัมพันธ์กันทุกระยะ เพื่อให้ขบวนการเปลี่ยนแปลงทางชีวเคมีในใบยาเป็นไปโดยลำดับ จะได้สารใหม่เกิดขึ้น ทำให้เพิ่มกลิ่น รส และความหอมในใบยา จำนวนชั่วโมงที่ใช้ในการบ่มแต่ละครั้งประมาณ ๙๐-๑๒๐ ชั่วโมง ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับสภาพใบยา และตำแหน่งของใบยาบนลำต้น เช่น ใบยาส่วนล่างจะใช้เวลาบ่มน้อยกว่าใบยายอด เป็นต้น
หัวข้อก่อนหน้า หัวข้อถัดไป