



[ขยายดูภาพใหญ่ ]
|
นักวิทยาศาสตร์คนสำคัญ ๆ ซึ่งศึกษาค้นคว้าเกี่ยวกับการให้เลือดมีหลายท่านที่ควรกล่าวถึง
ท่านแรก ได้แก่ วิลเลียม ฮาวีย์ ในปี พ.ศ. 2171
ฮาวีย์ได้รายงานครั้งแรกว่า เลือดที่อยู่ภายในหลอดเลือดนั้นมีการไหลเวียนเป็นวงจร
เมื่อเป็นเช่นนี้การให้เลือดหรือสิ่งทดแทนอื่นเข้าไปในหลอด
เลือดหลอดใด ย่อมจะต้องไหลเวียนไปทั่วร่างกายมีผลทำให้เพิ่มปริมาณของเลือดขึ้นได้
ซึ่งนับได้ว่าเป็นการค้นพบที่สำคัญยิ่ง ทำให้เกิดการให้เลือดทดแทนขึ้น
ต่อมาในปี พ.ศ. 2208 จอห์น วิลกิน (John Wilkin,
ชาวอังกฤษ, ค.ศ. 1614-1672) ได้ทดลองถ่ายเลือดดำจากหลอดเลือดดำบริเวณคอ
(หลอดเลือดดำวีนาคาวา) ของสุนัขตัวผู้ใส่ลงในภาชนะรองรับแล้วจึงนำไปฉีดเข้ายังหลอดเลือดดำที่ขา
หรือหลอดเลือดดำเฟเมอร์ลาของสุนัขตัว
เมียอีกตัวหนึ่งโดยใช้หลอดทองเหลือง ปรากฏว่าได้ผลที่เป็นน่าพอใจ
ในช่วงระยะเวลานี้ยังคงทำการทดลองในสัตว์เท่านั้น
จนกระทั่งถึงปี พ.ศ. 2210 ยังแบปติสท์ เดนิส (Jean Baptist,Denis)
ซึ่ง
เป็นแพทย์ประจำพระองค์ของพรเจ้าหลุยส์ที่ 14 ได้ทำการทดลองฉีดเลือดจากหลอดเลือดแดงของแกะให้กับเด็กผู้ชายคนหนึ่งและได้ถ่ายเลือดแกะเข้าสู่หลอดเลือด
ดำเฟเมอร์ลาของสุนัขตัว
ต่อมาในปี พ.ศ. 2316 เจมส์ บลันเดลล์ (James Blundell,
ชาวอังกฤษ , ค.ศ. 1790-1877 ) ซึ่งเป็นทั้งอายุรแพทย์และสูติแพทย์ประจำโรงพยาบาลกายส์
ประเทศอังกฤษ เป็นบุคคลซึ่งได้รับการ
ยกย่องว่าเป็นบิดา |